muziektherapie via internet

Muziektherapie via internet – mijn worsteling

In alle jaren dat ik werk heb ik al in verschillende ruimtes muziektherapie gegeven. In huiskamers, aan bedden, op de gang, in klaslokalen en, het lijkt zo gewoon, in mijn praktijkruimte. Maar het coronavirus brengt een heel nieuwe situatie. Hoewel ik op gewenste afstand en hygiënisch in mijn praktijk muziektherapie kan geven, zijn er cliënten die niet kunnen of durven te komen. Wat nu?

Gewoon online! Maar ja, hoe doe ik dat?
Bij muziektherapie speel je zelf op instrumenten. Het allerbelangrijkst zijn de interactie, het samenspelen en de muzikale expressie die iemand laat horen. Daarnaast spelen ook de klanken en resonantie van de instrumenten een belangrijke rol.
Mijn gedachten maken allerlei kronkels. Ik vraag collega-muziektherapeuten. De één vindt het onbegonnen werk, voor de ander is het wellicht de toekomst. Hoe pak ik dit aan in de individuele therapieprocessen waarbij juist het zelf muziek maken zo belangrijk is? Waar ik inspeel en afstem op de muziek die klinkt, de energie die ontstaat?

Terug naar de basis. Overal is muziek te horen en je kunt klappen, stampen, trommelen op je lijf en tikken op de tafel. Je stem gebruiken door te zingen of slagwerkgeluiden na te doen: boem ta, boem ta, tssss…
Mijn creativiteit komt op gang, ideeën genoeg! Geworstel om het in de juiste vorm te krijgen. Hoe bied ik het aan via het internet, die grote virtuele ruimte?

Een proefsessie met een huisgenoot maakt veel duidelijk. Beeldbelprogramma’s zijn er genoeg, maar mijn verbinding levert een probleem. Vertraging van het geluid zorgt voor verwarring, net als mijn handbewegingen die zeer vertraagd overkomen. Mijn proefcliënt vindt het allemaal ingewikkeld. En we worden er allebei heel erg moe van: de inspanning die het vraagt om het goed aan te bieden, op te pakken, te volgen, te luisteren naar wat de bedoeling is. Wat een klus, aan beide kanten.
Nieuwe stof tot nadenken. Ik mis ook de levensenergie die in het persoonlijke contact aanwezig is. Die kan het internet niet overbrengen.

Na nog meer broeden vind ik een compacte vorm waarmee ik kan werken aan één van de gestelde therapiedoelen. Ik neem een filmpje met een muzikale oefening op en stuur die naar de cliënt, zodat deze zelf kan oefenen, met hulp van mij op het computerscherm. Een aantal dagen later plannen we een beeldbelsessie.

Hoe zal het gaan? Ik vind het spannend, maar al snel zijn we aan de gang. De internetverbinding is goed en alles werkt. De geluidvertraging nemen we voor lief, die is hanteerbaar. Met keukengereedschap wordt op de tafel getrommeld, we zingen samen en doen de oefeningen die ik had gestuurd met variaties. Ik vraag eigen regie en creativiteit van de cliënt, laat hem kiezen wat hij het mooist vindt klinken. Hij toont initiatief. Hoewel de middelen beperkt zijn hebben we een goede therapiesessie.  Mijn worsteling heeft iets opgeleverd.

Terugkijkend zie ik dat online muziektherapie voor mij niet zomaar met iedere cliënt kan. Het hangt af van de gestelde therapiedoelen en niet te vergeten van de persoonlijkheid van de cliënt. Het vraagt veel concentratie, zowel van mij als van de cliënt. En de mogelijkheden zijn beperkt. Muziektherapie online kan in sommige gevallen, maar is voor mij geen toekomstmuziek. Ik houd het bij persoonlijk contact en echte muziekinstrumenten. Samen muziek maken is voor mij het allerbelangrijkste ingrediënt voor muziektherapie. Daar krijg ik energie van!


17 april 2020